2019 is inmiddels al in volle gang,
maar toch vind ik het fijn om nog even terug te blikken naar 2018.
Een jaar waarin mijn hele wereld op z’n kop kwam te staan,
en zo dus ook die van Han en de meiden…
Een jaar waarin dus bleek dat we echt niet zonder elkaar kunnen,
en waarin wij als gezin moesten bouwen op lieve familie en vrienden…
Mijn 2018!

In het voorjaar kreeg ik ineens een hele grote paniekaanval!
Hoewel dat op dat moment voor mij niet zo voelde…
Ik had lichamelijke klachten en dat moest onderzocht worden.
Alles werd uit de kast getrokken om deze klachten te verklaren,
maar helaas allemaal zonder resultaat!

Hartfilmpjes, bloedonderzoeken, de neuroloog en heel wat bezoekjes aan de huisarts,
zorgden er voor dat ik een van top tot teen door de molen ben gehaald.
En wat bleek… Ik was kern gezond.

Maar die klachten bleven en werden erger.
Ik durfde niet meer naar de supermarkt,
stond te trillen op mijn benen op het schoolplein als ik de kinderen uit school moest halen.
Auto rijden deed ik alleen nog het nodige,
maar verder rijden dan een paar straten verderop durfde ik niet.
Boodschappen doen was een no go,
en op de fiets gaan deed ik al helemaal niet…
Alleen zijn met de kinderen,
wetende dat er niemand in de buurt was, was een grote hel.
Niet omdat ze niet lief waren, in tegendeel,
maar omdat ik bang was dat er iets zou gebeuren.
Dat ik dood zou gaan…
Onze vakantie naar Oostenrijk werd geannuleerd en we bleven de hete zomer thuis!

De angsten, de paniekaanvallen, en de angst voor paniekaanvallen werden groter en mijn wereld werd steeds kleiner…

Tot ik op mijn verjaardag in juli weer aan de bel heb getrokken.
Ik had een vervangende huisarts en zij schreef mij Oxazepam voor…
Een wondermiddel!
Want zodra ik deze medicijnen op had voelde ik me eindelijk weer even goed…
Helaas was dat effect maar tijdelijk en kwamen de klachten in alle hevigheid weer terug.

In september kreeg ik hulp van een psycholoog.
Een lieve warme vrouw,
die mij enorm geholpen heeft en dat nog steeds doet!

Zo heb ik maandenlang door getobd,
tot ik in in november weer bij de huisarts zat…

Wij waren met ons gezin uitgenodigd om naar Disneyland Parijs te gaan met kerst.
Dat was absoluut een no go voor mij,
waardoor Han en Guusje samen zouden gaan en ik met Laura thuis zou blijven.
(dat wilde ze zelf i.v.m. hele erge heimwee)

Met het feit dat ik 4 dagen alleen thuis moest zijn.
en de wintersportvakantie in het vooruitzicht,
MOEST er iets gebeuren…
Dit ging zo echt niet langer!
Ik wilde niet WEER een vakantie moeten annuleren,
Zeker geen vakantie waar we als gezin altijd enorm naar uit kijken!
Ik Kreeg nieuwe medicatie die wel even een inwerktijd nodig had…
En Hallelujah! Praise the Lord! de medicijnen sloegen aan!

Ik heb 4 hele fijne dagen samen met Laura thuis gehad.
We zijn uit eten geweest met mijn ouders,
hebben gewandeld in de bossen,
hebben genoten van elkaar,
van kerstontbijtjes met z’n twee├źn en van de rust!
Om na die 4 dagen weer heerlijk als gezin bij elkaar te zijn,
en te beseffen dat we niet zonder elkaar kunnen!

En nu krabbel ik langzaamaan weer op….

Hoe het nu gaat en wat mijn plannen zijn voor 2019?
Dat vertel ik je een andere keer ­čśë